Στις 17-18 Οκτωβρίου διεξήχθη η Ανάβαση Αχλαδόκαμπου ο προτελευταίος αγώνας του πρωταθλήματος αναβάσεων. Η συμμετοχή μας ήταν δεδομένη καθώς χρειαζόμαστε χρόνο και περισσότερη εξικείωση με το ανανεωμένο αυτοκίνητο. Η Ανάβαση Δημητσάνας 2026 μας άφησε ανάμεικτα συναισθήματα με όλα αυτά που έγιναν και η αλήθεια είναι ότι πέσαμε ψυχολογικά. Η συμμετοχή στον Αχλαδόκαμπο ήταν ένεση ψυχολογίας αλλά και συλλογή περισσότερων εμπειριών aka δεδομένων από το αυτοκίνητο.
Βαθμολογικά πάλι δεν κυνηγούσαμε κάτι, το μόνο που θυμόμασταν ήταν η συμμετοχή μας στην Ανάβαση Αχλαδόκαμπου 2023 όπου και ήταν η βάση μας για να ξεκινήσουμε την προετοιμασία μας για τον αγώνα. Έχοντας στο μυαλό τα θετικά από την ανάβαση Δημητσάνας τον Ιούλιο για ελαστικά και γεωμετρία ήρθε η ώρα για μια πιο απαιτητική δοκιμασία. Το αυτοκίνητο άλλαξε εμφάνιση, το αγαπημένο μας scoop που εκ του αποτελέσματος στο δυναμόμετρο ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΕ αλλά μας έδινε ωραία μούτρα, αντικαταστάθηκε από ένα νέο καπώ όπου κάθετε πιο ψηλά και μια τρύπα δίνοντάς μας νέα απότελέσματα στο δυναμόμετρο. Πλέον μετά από χρόνια έχουμε το πιο άγριο 200hp μοτέρ της Ε10! (και με χαρτί)
Ακολουθήστε μας στα social media Facebook, Instagram & YouTube για να ενημερώνεστε για τα τελευταία νέα μας.
Ένας ακόμη τερματισμός με πολύτιμα δεδομένα
Στα του αγώνα, είχαμε ξεχάσει ότι οι πρωταθληματικές αναβάσεις έχουν πρωινό ξύπνημα. 85 συμμετοχές στον αγώνα και 8 στην κατηγορία μας και για πρώτη φορά έχω άγχος και όχι δημιουργικό. Σε συνδυασμό με τον περίεργο και βροχερό καιρό (νομίζω κλασικός Αχλαδόκαμπος πλέον) ξεκινήσαμε τα δοκιμαστικά με νωπό και αρκετά βρεγμένο σε σημεία οδόστρωμα. Απόφασή μου είναι να συνεχίσω τις δοκιμές και την εξικοίωση με τα Pirelli RK7, όπου μου χάρησαν μια φοβερή αίσθηση και στα 2 ανεβάσματα των δοκιμών. Όμως το αυτοκίνητο πλέον είναι πιο άγριο στις μεσαίες στροφές, "ξεκολλάει" πιο γρήγορα στην έξοδο πράγμα που με δυσκόλεψε στο 1ο ανεβασμά αλλά στο 2ο προσπάθησα να βγω από πάνω.
Την Κυριακή ο καιρός ήταν καλύτερος, πιο ζεστός και η άσφαλτος σε καλύτερη κατάσταση. Μουδιασμένος ξεκίνησα τον αγώνα χωρίς την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται στο 1ο sector αλλά στο 2ο sector σχεδόν να ισοφαρίζω τους γρηγορότερους συνδυασμούς της Ε10. Ο καλύτερος χρόνος, καλύτερος από την τελευταία φορά στο 3:55"39 με πολλά περιθώρια, τα οποία τα βλέπω "εύκολα να γινονται" στο βίντεο.
Τι κρατάω
Δυστυχώς η αναβάση σαν αγώνας μπορεί να δείξει τα δόντια της σε συμμετέχοντες και θεατές. Τα πολλά ατυχήματα και οι καθυστερήσεις δεν κουράζουν μόνο τον κόσμο αλλά και τους αθλητές. Παραλίγο το Σάββατο να ανέβουμε με φώτα στο 2ο δοκιμαστικό.
Αγωνιστικά κρατάμε ότι το αυτοκίνητο πλέον πρέπει να σκαρφαλώσουμε λίγο για να το φτάσουμε. Όλα δούλεψαν τέλεια για άλλη μια φορά, ούτε καπώ δεν ανοίξαμε και ευχαριστώ πολύ τον πατέρα μου που χωρίς αυτόν δεν θα είχαμε φτάσει εδώ που είμαστε.
Η φετινή διοργάνωση του Αχλαδόκαμπου είχε ίσως τον περισσότερο κόσμο που έχω δει ποτέ σε ανάβαση. Ευχαριστούμε πολύ τους ένθερμους θεατές που κάθισαν έως το τέλος και μας χειροκρότησαν και τις δύο ημέρες. Ένα μοναδικό συναίσθημα στο κατέβασμα η αποθέωση που νιώσαμε περνώντας μπροστά από τους θεατές καθώς και τα βίντεο που βρίσκουμε τυχαία στο ίντερνετ με τα περάσματά μας.
Till next time...
Photos: Racing Press
