Ο αγώνας μετακόμισε φέτος στο Λουτράκι, με το Service Park στη Σχολή Μηχανικού και τη διαδρομή απλωμένη σε Αττική, Πελοπόννησο και Στερεά Ελλάδα. Η αλλαγή έδρας δεν ήταν το μόνο νέο. Η υπερειδική στήθηκε στο The Ellinikon Sports Park στην Αθήνα, και μετά από αυτήν τα πληρώματα πέρασαν τη νύχτα εν πλω, με πλοίο της Superfast από την Κόρινθο στην Ιτέα - κάτι που δεν είχε ξαναγίνει από το 1991. Ιδέα αρκετά ριψοκίνδυνη για διοργανωτές αλλά και πολύ ωραία σαν εικόνα.
Φέτος λόγω υποχρεώσεων δεν είχα την πολυτέλεια να βρεθώ στον αγώνα όλο το τριήμερο όπως συνηθίζω. Κατάφερα να πάω μόνο το Σάββατο το πρωί, στο πρωινό πέρασμα του Μαινάλου, και ήταν αρκετό για να καταλάβω γιατί όλοι μιλούσαν γι' αυτή την ειδική τις προηγούμενες εβδομάδες.
Ακολουθήστε μας στα social media Facebook, Instagram & YouTube για να ενημερώνεστε για τα τελευταία νέα μας.
Η μεγάλη πρωτοτυπία της φετινής διαδρομής ήταν η επιστροφή της Αρκαδίας στο Ακρόπολις, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την τελευταία φορά. Οι καινούριες ειδικές Κολλίνες και Μαίναλο έφεραν τον αγώνα κοντά στο χιονοδρομικό, σε δρόμους που είχαν δει αγωνιστικό μόνο μια φορά παλιότερα, το 2009, σε δοκιμές της Citroën με τον Loeb. Το Μαίναλο πέρασε δύο φορές από το πρόγραμμα του Σαββάτου και όσο κι αν το είχα διαβάσει στα ρεπορτάζ πριν τον αγώνα, τίποτα δεν σε προετοιμάζει πραγματικά για το πώς είναι από κοντά. Ασφαλτωμένη διαδρομή μέσα στο δάσος, ανηφόρες-κατηφόρες και το φως να μπαινοβγαίνει μέσα από τα έλατα - εντελώς διαφορετική εικόνα από το χώμα που έχουμε συνηθίσει στο Ακρόπολις.
Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο όμως ήταν ο κόσμος. Η πρόσβαση ήταν γεμάτη από νωρίς το πρωί, με θεατές να ψάχνουν θέση σε κάθε σημείο με ορατότητα, και περιοχές σαν τη Νυμφασία να έχουν ετοιμαστεί εδώ και καιρό να υποδεχτούν κόσμο. Για μια εντελώς καινούρια ειδική, χωρίς την εμπειρία προηγούμενων χρόνων στο σχεδιασμό, η οργάνωση κράτησε αρκετά καλά τη ροή. Ένιωσα ότι το ράλλυ ξαναβρίσκει κοινό που είχε αφήσει λίγο στην άκρη τα τελευταία χρόνια, και η επιστροφή στην Πελοπόννησο φαίνεται πως ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν.
Στην κορυφή του αγώνα, ο Sebastien Ogier πανηγύρισε τη δεύτερη νίκη του στο Ακρόπολις, 15 χρόνια μετά την πρώτη. Κινήθηκε έξυπνα σε έναν αγώνα που τιμώρησε τα κλαταρίσματα και τα λάθη, αφήνοντας εκτός τον Neuville και τον Fourmaux στην τελική ευθεία.
ΕΚΟ Ράλλυ Ακρόπολις 2026!
Λιγότερος χρόνος στο βουνό φέτος, αλλά αρκετός για να καταλάβω ότι το Ακρόπολις άλλαξε σκηνικό χωρίς να χάσει τίποτα από τη σκληρότητα και τη γοητεία του. Το Λουτράκι, το καράβι στην Ιτέα, το Μαίναλο και ο κόσμος που κατέβηκε στην Αρκαδία δείχνουν έναν αγώνα που θέλει να ανανεωθεί.
Ανυπομονώ για το σχεδιασμό της επόμενης χρονιάς...
